Tunglið vakir yfir þögulli jörð
Dregur hafið að hjarta sínu
Í silfurljósi breytast spor mín
Tíminn andar í takt við mig

Það sem var, er grafið í sand
Það sem verður, rís með flóði
Ah

Undir tunglinu breytist líf
Sjávarföllin kenna mér að sleppa
Ég hverf, og finn mig aftur
Í straumi sem dregur mig heim

Næturhiminninn rifnar hægt
Gömul nöfn skolast burt
Ég lærði að lifa í hringrás
Að deyja smátt til að verða heil

Flóð og fjara, ég er bæði
Brotið ljós í myrkri hafsins
Enginn ótti við breytingu nú
Tunglið veit hver ég verð

Undir tunglinu breytist líf
Ekkert stendur kyrrt að eilífu
Ég fylgi straumnum áfram
Því breyting er sál mín